Tag: epopeja narodowa

”Pan Tadeusz” Adam Mickiewicz

”Pan Tadeusz” Adam Mickiewicz

Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza to polska epopeja narodowa. Zna ją każdy Polak, gdyż nawet w klasach szkoły podstawowej omawiane są jej fragmenty. To ,,Biblia polskości”, która jest zapisem szlacheckich zwyczajów i obyczajów. To opis naszych korzeni, wad, zalet i dążeń. Mickiewicz pisał ją z dala od rodzinnego gniazda. Został emigrantem w dalekim Paryżu, gdyż Polska będąc między innymi pod zaborem rosyjskim, musiała zmagać się ze zniewoleniem. Opisując idylliczne Soplicowo nasz Wieszcz chciał ukoić tęsknotę i ból po utracie swojej małej ojczyzny. “Pan Tadeusz” Mickiewicza kupisz w Taniej Książce.

Mała ojczyzna, czyli Soplicowo

Akcję swojej epopei Mickiewicz umieścił we wsi Soplicowo, której próżno szukać na mapie. Miejscowość opisana na kartach epopei skupia w sobie wszystkie najlepsze cechy, jest kwintesencją polskości. Jak to zwykle bywa ze wspomnieniami, autor zapamiętał tylko to, co dobre, raczej pomija złe strony życia szlachty z początku XIX wieku. Kolorowa i piękna przyroda wokół dworku Sędziego Soplicy gwarantuje dostatnie życie mieszkańcom wsi. Drzewa w zimie chronią przed wiatrem, latem dają upragniony cień. Żyzne czarnoziemy oddalają widmo głodu, a przeważnie błękitne niebo zapewnia spokój i odpoczynek. Mieszkańcy Soplicowa są szczęśliwi, a nawet jeśli na horyzoncie pojawia się niebezpieczeństwo, to zwierają szyki i wspólnie je pokonują.

Przyroda gwarantem spokoju

Liczne opisy przyrody w ”Panu Tadeuszu” są zapowiedzią zbliżających się wydarzeń lub komentarzem do akcji utworu. Opis serca litewskiej puszczy, zwanej matecznikiem, to aluzja do kwintesencji polskości. Tak jak o puszczę, tak trzeba dbać i chronić polskie zwyczaje. Mickiewicz szczegółowo opisuje długowieczny las, a poszczególne drzewa są odpowiednikami członków rodów. Każdy z nich ma do spełnienia swoją rolę, dzięki czemu pamięć o tradycji zapewnia przetrwanie rodzinnych i państwowych zwyczajów. Kiedy Tadeusz zastanawia się, czy wybrać na swoją życiową towarzyszkę Telimenę lub Zosię, odzwierciedleniem tych wahań jest opis dwóch stawów. Przed zajazdem na Soplicowo słońce zachodzi w krwawych barwach, co zapowiada rozlew krwi na następny dzień. W utworze tym przyroda i ludzie są silnie ze sobą powiązani, gdyż człowiek bez natury nie byłby w stanie funkcjonować.